Udział w innych wystawach

Modna i już. Moda w PRL

19 grudnia 2015 - 17 kwietnia 2016

Muzeum Narodowe w Krakowie

Wystawa organizowana wspólnie przez Muzeum Narodowe w Krakowie i Muzeum Narodowe we Wrocławiu pokazuje, jak trudne i ważne było bycie modną w PRL-u. Świat mody był dla kobiet miejscem ucieczki przed nieprzychylną rzeczywistością komunistycznego państwa. Polki z determinacją podążały za modą, a inspiracje starały się czerpać przede wszystkim z Zachodu. Kobieta chciała być "modna i już!", chociaż w szarej rzeczywistości pustych półek sklepowych nie było to łatwe.

 

Modna i już. Moda w PRL - plakat

 


 

 

Grzech. Obrazy grzechu w sztuce europejskiej od XV do początku XX wieku
8 listopada 2015 - 31 stycznia 2016

Muzeum Narodowe w Gdańsku

Wystawa została przygotowana we współpracy z Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

 

Grzech. Obrazy grzechu w sztuce europejskiej od XV do początku XX wieku

 


 

Dzieła ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu na innych wystawach:

 Tate Modern, Londyn,
The World Goes Pop

17.09.2015 – 24.01.2016
Na wystawie pokazywane są 2 prace Marii Pinińskiej-Bereś: Maszynka miłości oraz Parawan – wykonane w technice assemblage, czyli swoistego kolażu w wersji 3D. To kompozycje stworzone z gotowych elementów należące do cyklu tzw. Psychomebelków, które artystka realizowała przede wszystkim na przełomie lat 60. i 70. XX w. Maszynka to rodzaj szuflady wspartej na nóżkach, w której umieszczone są atrybuty kobiecości. Przy użyciu korbki można nimi obracać, co obrazuje problematykę redukcji miłości do mechanicznego ruchu. Tematyka prac artystki koncentruje się wokół treści feministycznych i wnikliwej obserwacji kobiecej natury. Wprowadzając elementy erotyki, niekiedy metaforyczne lub ironiczne, Pinińska-Bereś odważnie wypowiada się w swoich dziełach o tym, co najbardziej intymne.

 

Stiftung Museum Kunstpalast, Düsseldorf
Francisco de Zurbarán. A new Perspective

10.10.2015 – 31.01.2016
Wśród pokazywanych na wystawie dzieł znalazł się obraz Chrystus przy kolumnie biczowania Francisco de Zurbarána, wybitnego malarza hiszpańskiego baroku. Dzieło ukazujące przede wszystkim ludzką samotność, zachwyca doskonałym warsztatem malarskim twórcy. Przejścia między świetlistością a cieniem oraz wymowna kolorystyka są tym, co buduje spokój i ciszę tego mistrzowskiego dzieła.

 

Kunstforum Ostdeutsche Galerie Regensburg
Razor-sharp and mericulous in detail. Works of Neue Sachlichkeit

31.10.2015 – 21.01.2016
Muzeum Narodowe we Wrocławiu wypożyczyło na tę wystawę dwa obrazy Alexandra Kanoldta – niemieckiego malarza i pedagoga tworzącego w latach 20. i 30. XX w. w nurcie Nowej Rzeczowości, a więc malarstwa będącego sprzeciwem wobec ekspresjonizmu i abstrakcjonizmu, dążącego do realizmu i naturalizmu, do estetyki gładkiej i sterylnej. Artysta był ponadto przez kilka lat (1925-1931) profesorem Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu.

 

Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia
Andrzej Wróblewsky. Recto/Verso, 1948-1949/1956-1957

17.11.2015 – 28.02.2016
Cień Hiroszimy Andrzeja Wróblewskiego – to jedno z dzieł stworzonych w latach poprzedzających tragiczną śmierć artysty. Zwrócił się on wówczas, nie po raz pierwszy, w kierunku treści związanych z wojną i kresem ludzkiego życia. Sylwetka anonimowej, odindywidualizowanej postaci ludzkiej, będącej w istocie prostą monochromatyczną plamą staje się metaforą, cieniem wchłanianym przez tło.


 

23.10.2014 


Dzieła sztuki z Muzeum Narodowego we Wrocławiu
w Nowym Jorku

 

Jeden z najcenniejszych obrazów wrocławskiej kolekcji „Chrzest Chrystusa” Bartholomaeusa Sprangera pokazywany będzie od listopada 2014 do lutego 2015 w Metropolitan Museum w Nowym Jorku



Bartholomaeus Spranger, Chrzest Chrystusa, 1603
Obraz pokazywany będzie w The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku na wystawie Bartholomaeus Spranger - Splendor and Eroticism in Imperial Prague (wystawa trwa od 4.11.2014 do 1.02.2015).

 

O obrazie pisze Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Prawdziwe arcydzieło sztuki malarskiej w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu – Chrzest Chrystusa z 1603 roku autorstwa Bartholomaeusa Sprangera to wyjątkowa, nawet jak na twórczość tego artysty kreacja. Ten niderlandzki artysta, wykształcony we Włoszech, który pokaźną część życia spędził na dworach cesarskich w Wiedniu i w Pradze, rzadko podejmował się bowiem malowania obrazów o tematyce religijnej. Jego główny zleceniodawca, cesarz Rudolf II von Habsburg, cenił go przede wszystkim za wyszukane, erudycyjne, zmysłowe i niepozbawione erotycznych konotacji kompozycje mitologiczne oraz alegoryczne.


W obrazie wrocławskim daje o sobie znać to, co najbardziej fascynowało malarza: upodobanie w prezentacji teatralnie upozowanych postaci o wspaniałych kształtach – atletycznych, znakomicie zbudowanych sylwetek ludzkich, których budowa anatomiczna poddawana jest manierystycznej stylizacji. Zwraca uwagę niezwykła dynamika kompozycji zbudowanej na diagonalach, w której malarz przedkłada walor świadomie wywoływanego u widzów efektu zaskoczenia (czy też wręcz zdumienia) ponad obowiązujące w przyrodzie prawa fizyki.

 

Jest to przykład takiej kompozycji, w której wymyślne pozy bohaterów sceny – Chrystusa i św. Jana Chrzciciela, z ich wystudiowanymi gestami i wręcz „akrobatycznym” balansem ciała – są kwintesencją manierystycznej difficoltà, to jest trudności pokonanej dzięki wirtuozerii malarza. To świadome ukazanie wręcz „niemożliwego” jest głównym celem malarza. Sprangera bowiem tak na prawdę nawet nie interesuje zilustrowana przez niego historia biblijna, ale ekstremalny kształt sylwetki ludzkiej. To on jest dowodem przekroczenia granic człowieczeństwa, które dane jest tylko bóstwu. To „oddalenie” się od ludzkiego wymiaru malarz osiąga także poprzez wykorzystanie wyrafinowanej kolorystyki, dzięki staranności modelunku plam barwnych, wreszcie – prezentacji rozległego, nadrzecznego, a tak naprawdę iście kosmicznego krajobrazu w tle obrazu. Jednym słowem – obraz godzien najwspanialszych galerii sztuki i muzeów świata.