Udział w innych wystawach

Un Mundo Construido Polonia 1918-1939
wystawa realizowana przez Muz. Sztuki w Łodzi
Circulo de Bellas Artes w Madrycie
3 lutego – 15 maja 2011

Władysław Bednarczuk, Bez tytułu (Nogi), 1932

Na wystawie pokazanych zostanie 7 prac z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocław, są to fotografie
Władysława Bednarczuka, Tadeusza Maciejko, Witolda Romera, Margit Sielskiej.

więcej:

http://www.msl.org.pl/ms/article/1438/sub,wydarzenia

Van Eyck to Dürer. Artistic exchanges between the Low Countries and Central Europe -

Groeningemuseum, Brugia (Belgia)

29 październia 2010 - 30 stycznia 2011

Pięć dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu wystawionych zostanie na otwieranej w październiku (28.10.2010) w Groeningemuseum w Brugii (Belgia) wystawie zatytułowanej „Van Eyck to Dürer. Artistic exchanges between the Low Countries and Central Europe”. Celem ekspozycji jest pokazanie wpływu, jaki mieli flamandzcy malarze XV wieku na sztukę środkowej Europy. Twórczość Jana van Eycka i innych malarzy szybko rozprzestrzeniła się i miała wpływ na wielu artystów, także Albrechta Dürera. Pionierska wystawa pokazuje pierwszorzędne prace tych dwóch wybitych twórców oraz kilkunastu im współczesnych – wypożyczone z najlepszych kolekcji europejskich i amerykańskich.
Wrocławskie Muzeum Narodowe wypożyczyło na tę wystawę:

• Obraz „Veraikon” z ok. 1450, przypisywany Wilhelmowi Kalteysenowi z Akwizgranu, znanemu jak Mistrz Wrocławskiego Poliptyku Św. Barbary (obraz pochodzący z kościoła NMP w Legnicy),
• Obraz „Veraikon” z ok. 1450 r. uznawany za dzieło Kalteysena (z kościoła św. Barbary we Wrocławiu),
• Obraz „Madonna w komnacie” z ok. 1450, dzieło malarza z pracowni Kalteysena
• Obraz „Pokuta św. Hieronima” z ok. 1500, uważany za dzieło niderlandzkiego lub nadreńskiego naśladowcy Alberta Boutsa
• Obustronnie malowane skrzydło pochodzące z katedry wrocławskiej pentaptyku „Pięciu Boleści Marii” stworzonego w pracowni mistrza południowoniemieckiego w ok. 1507 r., z przedstawieniami „Dwunastoletni Jezus w świątyni”, „Obrzezanie” na awersie oraz „Święty Jan Chrzciciel” i „Święty Hieronim” na rewersie

Z depozytów prezentowanych na galerii stałej „Sztuka śląska XIV-XVI w.” w Brugii pokazana zostanie kwatera skrzydła ołtarzowego z poliptyku strzegomskiego z przedstawieniami „Koronowania cierniem” na awersie i „Zaśnięcia Marii” na rewersie. Dzieło przypisywane jest pracowni Mistrza Lat 1486-1487, datowana na 1486/1487 (pochodzi ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Toruniu). Ekspozycji towarzyszy bogato ilustrowany katalog naukowy omawiający problematykę relacji artystycznych między Niderlandami a Europą Środkową. Noty katalogowe dzieł ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu napisała Bożena Guldan-Klamecka, kurator Galerii Sztuki XII-XV w.

Włodzimierz Borowski. Siatka czasu

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

18 listopada 2010 - 16 stycznia 2011

Muzeum Narodowe we Wrocławiu jest współorganizatorem tej wystawy.

Wystawa Włodzimierz Borowski. Siatka czasu jest pierwszą pośmiertną, monograficzną prezentacją prac Włodzimierza Borowskiego, jednego z najwybitniejszych polskich artystów neoawangardowych. Składa się ona z dwóch komplementarnych względem siebie części: wiernej rekonstrukcji autorskiej ekspozycji prac Borowskiego zatytułowanej Pole gry, zaaranżowanej przez niego w Galerii Współczesnej w Warszawie w 1972 roku, oraz prezentacji materiałów archiwalnych dotyczących projektów zrealizowanych przez Borowskiego w latach 1966 – 1972 (przede wszystkim Pokazów synkretycznych).

Celem wystawy jest ukazanie Pola gry jako zaprojektowanego przez Włodzimierza Borowskiego „instrumentu do prowokowania sztuki” – narzędzia służącego, z jednej strony, obronie czystości dzieła sztuki przed uwarunkowaniami instytucjonalnymi, a z drugiej stymulowaniu procesu rozwoju sztuki i odkrywaniu nowych znaczeń pojęcia sztuki. Chociaż wyposażone w znamiona ekspozycji muzealnej, Pole gry było przede wszystkim krytycznym działaniem na materii monograficznej, retrospektywnej wystawy, artystyczną próbą uniezależnienia własnego dzieła od mechanizmów historyzacji. Obejmowało ono około 58 prac Borowskiego z lat 1956 - 1972 (strukturalne obrazy, Artony, Manilusy, Niciowce, a także rysunki, szkice, dokumenty) zaaranżowanych przez Borowskiego w rodzaj organicznej struktury, w której podkreślone zostały relacje pomiędzy poszczególnymi przedmiotami, ich śladowość i procesualność.

 W latach 60. i 70. Borowski kwestionując model wystawy chronologicznej, reifikującej dzieła i narzucającej twórczości artysty jednolitą wykładnię, traktował swoje prace jako uczestników gry, a siebie samego jako jej uczestnika i arbitra. Nadawał im charakter zaczepów „siatki czasu”, o której wspominał w 2004 roku w opisie niezrealizowanej wystawy, w której tradycyjne pojęcia: autora, oeuvre, dzieła i jego odbiorcy ulegały rozproszeniu, a punkt ciężkości przenoszony był z obiektów na procesy. W Siatce czasu chcielibyśmy zatrzymać coraz bardziej dematerializujące się prace Włodzimierza Borowskiego, nie uhistoryczniając, lecz otwierając ich przesłanie na teraźniejszość i przyszłość. Poruszając się w jej obrębie widz ma szansę zbudować z nich nowe konstelacje znaczeń. Pole gry należało do najgłośniejszych wydarzeń artystycznych lat 70., stanowiąc również punkt węzłowy w twórczości Borowskiego. Ta bezprecedensowa manifestacja była zarazem krytyczną rewizją modelu funkcjonowania artysty awangardowego w polu kulturowym w Polsce, jak również refleksyjnym przewartościowaniem, a zarazem propozycją sztuki konceptualnej.Wystawa Włodzimierz Borowski. Siatka czasu wiernie odtwarza wyjątkową, przestrzenną strukturę Pola gry z 1972 r., na podstawie zebranych dokumentów (fotografii, relacji) i przeprowadzonych badań. W obrębie zrekonstruowanej ekspozycji znajdują się 44 zachowane w zbiorach publicznych i prywatnych prace Włodzimierza Borowskiego uzupełnione współczesnymi rekonstrukcjami kilku jego prac.  Pole gry uzupełnia prezentacja dokumentacji dziewięciu Pokazów synkretycznych (o charakterze happeningów i environments). Pokaz dokumentacji skupia się wokół trzech zasadniczych dla twórczości Borowskiego problemów: wystawy, dzieła sztuki i autora. Prezentowane materiały – unikalne fotografie (m.in.: Eustachego Kossakowskiego, Tadeusza Rolke, Jacka M. Stokłosy), zapis filmowy i inne archiwalia – w przeważającej mierze nigdy wcześniej nie były pokazywane. Specjalne miejsce zajmuje tu prezentacja dokumentacji Pola gry z 1972 roku. Narracja stworzona za pomocą materiałów archiwalnych kontrapunktowana jest czterema pracami artysty o charakterze dokumentów: Fakty I (1970), Fakty II (1971), Ekspozycja jednej pracy (wspólnie z Janem Świdzińskim i Krzysztofem Wodiczko, 1972) oraz Est-Etyka (1976).

Kuratorzy: Luiza Nader, Paweł Polit, Agnieszka Szewczyk

      Arton A, 1958                                                                 Arton IV, 1961

Prace prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów:

Muzeum Narodowego we Wrocławiu
Muzeum Narodowego w Poznaniu
Muzeum Sztuki w Łodzi
Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie
Muzeum Lubelskiego w Lublinie
Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych
Galerii Studio w Warszawie